En ja hoor, af en toe was het tandenbijten, het is niet altijd evident om zoveel kilometers met een Vespa af te leggen. Af en toe heb je het te warm, of te koud. Af en toe heb je zeer, aan je pols, of aan je elleboog, of aan je rug. En af en toe heb je dorst en is er de volgende 30 km niets. En af en toe heb je er na 200 km gewoon genoeg van, van al dat rijden. Je moet gewoon een beetje kunnen doorbijten soms, en vooral: positief ingesteld zijn, anders lukt het niet.
Maar... wat we ervoor in de plaats gekregen hebben is dat allemaal meer dan waard, en hadden we voor geen goud willen missen. Al die keren dat we met verbazing genoten hebben van al dat moois, al het plezier dat we beleefd hebben met andere mensen onderweg, die unieke beleving van de Vespa World Days... Wij gaan hier alvast nog lang van nagenieten.
Hier eindigt dan ook dit blogje. Deze ervaring is er eentje die ons zal bijblijven, en ik, ik ben een waarlijk gelukkig mens dat ik dit heb mogen meemaken!
Arrivederci tutti!!!
Lin
