Onder een brandend hete zon vertrokken we vol goede moed richting Mantova, wetende dat ons einddoel in zicht was en het feest die dag kon beginnen.
Niet echt dikke fun meer, die rit.. De kilometers, de vermoeidheid en de hitte begonnen in onze kleren te kruipen. De hele weg tussen Ivrea en Mantova loopt door de Po-vlakte en is zo vlak als een biljarttafel, met weinig spectaculaire uitzichten, op de rijstvelden na is daar echt niks te zien. Het voordeel was wel dat dat snel vooruit ging. Verstand op nul en rechtdoor gas geven :-). 'T is te zeggen, de eerste 200 km en daarna begon de miserie. Ge kunt het u voorstellen: een gewone tweevaksweg in vooroorlogse staat, overvol met vrachtwagens die rijden gelijk zotten. En wij daartussen met onze Vespakes. En een temperatuur die vlotjes over de 40 graden ging. En elke kilometer leek er wel 10...
Vanaf Cremona begonnen we vespisten tegen te komen, aan ieder benzinestation stond er wel een groepje, toeteren en handjes opsteken, en dat gaf ons een adrenalineboost, want nu kwam Mantova wel heel kortbij.
Doodmoe en oververhit, maar toch met dat gelukzalige gevoel van "YES, WE DID IT!" hebben we onze 1156 km afgelegd zonder noemenswaardige pannes én zonder een spatje regen. En nog niet eens halfweg...
Buona sera!
Lin
Geen opmerkingen:
Een reactie posten