Ivrea to Mantua - 282 km

Onder een brandend hete zon vertrokken we vol goede moed richting Mantova, wetende dat ons einddoel in zicht was en het feest die dag kon beginnen. 

Niet echt dikke fun meer, die rit.. De kilometers, de vermoeidheid en de hitte begonnen in onze kleren te kruipen. De hele weg tussen Ivrea en Mantova loopt door de Po-vlakte en is zo vlak als een biljarttafel, met weinig spectaculaire uitzichten, op de rijstvelden na is daar echt niks te zien. Het voordeel was wel dat dat snel vooruit ging. Verstand op nul en rechtdoor gas geven :-). 'T is te zeggen, de eerste 200 km en daarna begon de miserie. Ge kunt het u voorstellen: een gewone tweevaksweg in vooroorlogse staat, overvol met vrachtwagens die rijden gelijk zotten. En wij daartussen met onze Vespakes. En een temperatuur die vlotjes over de 40 graden ging. En elke kilometer leek er wel 10... 

Vanaf Cremona begonnen we vespisten tegen te komen, aan ieder benzinestation stond er wel een groepje, toeteren en handjes opsteken, en dat gaf ons een adrenalineboost, want nu kwam Mantova wel heel kortbij. 

Doodmoe en oververhit, maar toch met dat gelukzalige gevoel van "YES, WE DID IT!" hebben we onze 1156 km afgelegd zonder noemenswaardige pannes én zonder een spatje regen. En nog niet eens halfweg...

Buona sera! 

Lin

Saint-Maurice to Ivrea - 161 km - Col du Grand Saint Bernard!

Hèhè, ik heb hier wat achterstand opgebouwd, me dunkt. Ondertussen zit ik op het centrale plein in Mantova onder een schitterend zonneke op het terrasje voor 't hotel. We hebben de afgelopen dagen zóveel beleefd, ik heb gewoon de tijd niet gehad om dit blogje aan te vullen. En tegen dat we 's avonds in ons beddeke lagen waren we stikkapot. 

Maar bon, de rit naar Ivrea over de col du Grand Saint Bernard, dus. Ik vind niet eens de woorden om die te beschrijven... Het is ongetwijfeld het mooiste, spannendste, indrukwekkendste en leukste wat ik tot nog toe op mijn vespa beleefd heb. Die klim naar boven... onbeschrijfelijk... , maar k zal een poging doen :-)

De klim op de col duurt zo'n 25 km vóór je aan de splitsing beland waar je de tunnel kan nemen, of over col gaan. 25 km naar omhoog langs kronkelende bergwegen waar je steeds korter bij de sneeuw komt, zo goed als geen verkeer en absolute stilte (buiten het geknetter van onze vespa's dan). 

Genieten was het, en toen wisten we nog niet dat het beste nog moest komen... 

De laatste klim naar de top duurt 6 km en begint bij de splising met de tunnel. Op dat moment is er totaal geen verkeer meer, buiten een occasionele toeristenbus en natuurlijk de moto's die de klim doen. 

Hier dus :-) 

Superspannend, want die klim is toch niet evident met een vespake. En met zijn momenten was het toch tandenbijten, en moesten we zelfs naar eerste versnelling schakelen om vooruit te kunnen. En dan maar hopen dat ge niet stilviel, want de enige optie was dan terug naar beneden en opnieuw beginnen, van vertrekken op die berg was geen sprake... Fotootjes nemen was er tijdens die zes km niet meer bij...

But, we made it! 

Ge verstaat wel dat we lichtelijk euforisch waren toen we eindelijk op de top stonden! 

Net aan de afdaling begonnen zagen we het ene verkeersbord waar we de hele trip naar getracht hadden: Italië!! So far, so good!

De afdaling, dat was minstens even spectaculair, lange kronkelende weg met haarspeldbochten, geen kat te zien, ge had het gevoel dat ge alleen van die berg afkwam...

Na de afdaling reden we in één ruk door naar Ivrea, waar we nog net op tijd waren om even op te frissen vóór onze vrienden van de plaatselijke vespaclub ons kwamen afhalen voor een welkomst BBQ.

Die fotootjes volgen... soon...

En ondertussen is t hier 44 graden! :-) 

Ivrea - een warm Italiaans onthaal

Ze hadden het al wéken op voorhand gepland, onze vrienden van vespaclub Ivrea: bij onze aankomst zouden ze voor ons een BBQ organiseren, als dank voor de hulp die Bruno hem geboden had toen ze vorig jaar in panne stonden na de VWD in Hasselt. Ruggero haalde ons af aan het hotel en bracht ons naar het buitenverblijf van de voorzitter van de club.

We werden super hartelijk ontvangen, van alle kanten kwamen er mensen ons zo warm welkom heten dat we ons meteen op ons gemak voelden. Vooraf hadden we ons wat zorgen gemaakt over de communicatie, gezien er maar een paar van onze vrienden ginds Engels spreken en wij geen woord Italiaans, maar dat bleek helemaal niet nodig. Met een grappige mix van Engels, Frans, gebarentaal en Italiaans dat Sindo sprak, raakten we er uit. 

Het was een avond die ge u zo kunt voorstellen uit een Italiaanse film, een grote boomgaard, zuiderse temperaturen, een lange gedekte tafel en lekkernijen (en drank!) die maar blijven. En dat allemaal onder het drukke getater van die hele grote familie rond die tafel....

Et voilà, een zalige avond die eindigde met een nachtelijke rit en drie Belgen die tevreden in hun beddeke kropen. 282 km verderop is er morgen een ander feest en zien we onze vrienden daar terug...

Buona notte,

Linda

Besançon to Saint-Maurice - 194 km

Bienvenue en Suisse! 

Vandaag een fantastische dag gehad! Een kilometer of 30 buiten Besançon begon het landschap te veranderen en reden we stilaan de bergen in. Ha, de eerste col, jippie! (Col des hôpitaux, 1046 m). 

Een vriendelijk rij-maar-door-knikske van de douanier en hup, Zwitserland! 

Frankrijk is tof om te rijden, met zijn tientallen kilometers rechte wegen door het niets. Maar Zwitserland, jongens, da's pas leuk! Op facebook zou ik nu zo'n emoticon kunnen zetten met de vermelding "enthousiast", en das nog een dikke understatement...zalig! En zeker met het zonneke in het gezicht en 35 graden op de thermometer. Van al de plaatsen waar we ooit gereden hebben, is Zwitserland mijn absolute nummer 1. Ge moet het eens doen om het te verstaan :-) 

En dan Lausanne en Montreux... Adembenemend schoon om door te rijden. En dan bedoel ik niet de steden - waar het zo heet was dat Sindo bijna smolt - nee, het hele eind rond het meer. Met aan de linkerkant de wijngaarden en aan de rechterkant dat wonderschone meer, met de bergen op de achtergrond. 

Btw, onderweg hebben we ook Zwitsers gegeten...

... En zwitsers gedronken...

... en gesleuteld...

... en gesleuteld (2) ...

... en gesleuteld (3) ...

... en gesleuteld (4) ...

... en selfies gemaakt (een mens moet zich toch bezighouden tijdens al dat gesleutel)...

... en de omgeving gefotografeerd (een mens moet zich toch bezighouden tijdens al dat gesleutel (2))...

Verdun to Besançon - 278 km

Goodevening, Belgium! Wegens wifi-problemen is er vanavond niet veel van bloggen in huis gekomen. En ondertussen ben ik hier al schrijvend in slaap aan het vallen, dus t zal een korte update zijn. 

Vandaag dus een langere rit van Verdun naar Besançon. Eigenlijk is dat één lange weg, die af en toe dwars door een dorpke loopt. Zo'n gps die zegt: rij 32 km, en dan absolute stilte... Die dorpkes, ik noem dat spookdorpen, daar ziet ge echt waar geen enkele levende ziel. Niet op de straat, niet in de achterliggende tuinen. Beetje creepy, zelfs...

Op een bepaald moment, we waren toen al 10 van die spookdorpkes gepasseerd, stonden we met draaiende motor aan de kant om een foto te nemen en zowaar... er ging een deurke open en een meneerke kwam buiten!! Ik heb die dan maar meteen gefotografeerd als bewijsmateriaal dat daar wel degelijk leven is (zonder zijn toestemming te vragen, sorry daarvoor, meneerke)

Ik ben verzot op rauwe erwten. Kilo's kan ik daarvan eten. Wat doet dat hier terzake, zult ge u afvragen. Wel, omdat we hier onderweg velden en velden vol tegenkomen zijn. En omdat mijn paps de avond voor ons vertrek nog aan de deur stond met een dozeke, hebben we deze foto speciaal voor hem genomen. 

Onderweg nog effe bij Jeanne D'Arc op de koffie geweest...

... En wat benzine van tijdens de eerste wereldoorlog getankt - or not :-)...

... en nog een kapot achterlichtje vervangen - kon het manneke eindelijk eens sleutelen, waarvoor heeft hij anders al dat gerief meegebracht :-) !

Ondertussen is onze vriend en reisgenoot-vanaf-hier ook aangekomen en rijden we dus vanaf nu met drie! 

En morgen steken we de Zwisterse grens over. 

Nighty night!

Lin

Ps. 't is dan toch zo gene korte update geworden... :-)